بسم الله الرحمن الرحیم

این نظر را زیر یک مقاله ضد دین نوشتم که برای استفاده بیشتر در این جا هم می آورم. 

 


 

مشکل اصلی نویسنده این مقاله، همان طور که خودش هم متوجه شده است این است که واقعی ترین موجود هستی یعنی خدای بزرگ را باور ندارد. یک استدلال ساده برایش دارم. اگر پدیده های ساده را تصادفی قلمداد کنیم پدیده های پیچیده را نمی توان تصادفی قلمداد کرد. برای نمونه هیچ عاقلی باور نمی کند برج میلاد به صورت تصادفی در وسط تهران قد کشیده باشد.

اینک سئوال این است که آیا طبیعت و موجود برجسته آن انسان پیچیده تر است یا برج میلاد؟ گفتنی است علم بشر تمام زوایای برج میلاد را شناسایی کرده است اما هنوز تمام زوایای انسان و طبیعت را نشناخته است و با این که صدها هزار محقق در سرتاسر جهان و در درازنای دست کم دو قرن اخیر همتی بی بدیل برای شناخت انسان و طبیعت به خرج داده اند هنوز ناشناخته های بسیاری وجود دارند.

اینک اگر کسی برج میلاد را بدون سازنده بداند شما به او می خندید اما خود، جهان با این عظمت را بدون خالق و مدیر می دانید و انتظار دارید ما آن را باور کنیم. خالقی که آن قدر عظمت دارد که ما حتی تصور و توهمی هم از او نمیتوانیم داشته باشیم. می دانیم که هست اما تصور درستی از عظمت او نداریم زیرا هر چه تصور کنیم مخلوق ماست و خدا خالق و برتر از هر چیزی است که تصور شود. 



موضوعات مرتبط: توحید , ‫خدای بزرگ

تاريخ : ۱۳۸٩/۸/٢۸ | ٧:۳٧ ‎ق.ظ | نویسنده : لطف علی لطیفی | نظرات ()